Ergens op het internet leeft een figuur die moeilijk te duiden valt. Zijn naam: Jeroen Elswijk. Zijn alter ego: Poepslaaf Jeroen. Voor sommigen een grap, voor anderen een vorm van performancekunst. Voor hemzelf? Misschien wel gewoon een uitlaatklep zonder filter.
Jeroen lijkt op het eerste gezicht een doorsnee gast. Geen influencer, geen goeroe. Alles is rauw, alles is echt. Niks gepolijst. En misschien is dat precies waarom het werkt.
Waar anderen hun online identiteit zorgvuldig opbouwen, sloopt Jeroen die van hem met plezier. Hij omarmt het vreemde, het oncomfortabele, het ongefilterde. Er is live chat. Er zijn rare zinnen. Soms zit hij zelf in de chat, soms niet. Het maakt eigenlijk niet uit. De ervaring is compleet losgekoppeld van tijd en doel.
“Je moet je schaamte loslaten voordat je vrij kunt zijn.”
— Poepslaaf Jeroen (of misschien iemand anders)
Misschien heeft niemand er echt iets aan. Misschien is het juist dat ondefinieerbare dat ervoor zorgt dat mensen blijven hangen. Poepslaaf klopt nergens. En toch, of juist daardoor, blijft het hangen. Niet als merk of als project, maar als iets dat voelt als een geheimpje op het internet. Als een digitale rommelzolder waar je liever niet komt — maar toch elke maand terugkeert.
Ondertussen groeit het. Langzaam, ondergronds, via screenshots, vreemde anekdotes en mensen die tegen je zeggen: “Heb jij die site al gezien?”
En zo bouwt Jeroen, of beter gezegd Poepslaaf Jeroen, verder aan iets dat groter is dan een grap maar kleiner dan een beweging. Een tussenruimte. Een glitch in de matrix. Een digitale ruïne waar het lekker naar eigenzinnigheid ruikt.
Het internet heeft veel gezichten. Sommige gepolijst, sommige commercieel. Maar af en toe is er eentje die zich nergens naar voegt. Die gewoon doet. Dat is Jeroen. En of je het nou begrijpt of niet — hij is er, en hij blijft.